Młodość i dalsze życie Janusz Onyszkiewicz związał z Warszawą, gdzie kończy renomowane liceum im. T. Reytana i matematykę na Uniwersytecie Warszawskim, na który dostał się dzięki wygranej olimpiadzie. Na UW robi doktorat, stając się wybitnym specjalistą w teorii zbiorów i teorii modeli, kombinatoryce i rachunku prawdopodobieństwa. Jego sukces i wysoką pozycję zawodową podkreślają zaproszenia od najlepszych uczelni w Europie - Onyszkiewicz wykłada w Wielkiej Brytanii, Francji, Szwecji, Norwegii i w Czechach. W uznaniu jego dorobku naukowego Uniwersytet w Leeds przyznał mu Doktorat Honoris Causa.

 

Jeszcze podczas studiów Onyszkiewicz wstępuje do klubu speleologicznego i tak zaczyna się jego przygoda z jaskiniami uwieńczona pierwszym zejściem na dno Jaskini Śnieżnej, wtedy najgłębszej w Polsce i czwartej co do głębokości jaskini na świecie. W latach ’70 uczestniczy w wyprawach w Himalaje, Hindukusz i Karakorum i zdobywa najwyższe szczyty świata: Gasherbrum II (8035 m.n.p.m.), Gasherbrum III (7952 m.n.p.m.). Pierwsze prawo „Onysza” wyniesione z wypraw brzmi: „suma produktów jadalnych jest jadalna”. Swoją pasję pielęgnuje do dziś, a alpinizmowi oddaje się również jako prezes Polskiego Związku Alpinizmu. Tę funkcję sprawuje nieprzerwanie od 2001 roku, będąc wybieranym przez trzy kolejne kadencje. Za wejścia w Himalajach Janusz Onyszkiewicz zostaje odznaczony Złotym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe.

 

Kariera polityczna Janusza Onyszkiewicza rozpoczyna się w marcu 1968 roku, kiedy to po raz pierwszy staje się nie tylko uczestnikiem wydarzeń, ale także aktywnie je współtworzy. Na przełomie lat 70 i 80-tych całkowicie angażuje się w działalność opozycyjną, jest jednym z założycieli NSZZ "Solidarność" Regionu Mazowsze. Dzięki wielu kontaktom międzynarodowym i znajomości języków obcych zostaje rzecznikiem prasowym Związku, którym pozostaje aż do 1989 roku. Nie boi się otwarcie głosić swoich poglądów i występować publicznie jako głos Solidarności, za co jest wielokrotnie internowany. Z obozu na Białołęce wychodzi po roku i dziesięciu dniach - ostatni gasi światło w baraku więźniów politycznych.

 

Jego wysiłki na rzecz demokratycznej Polski zostają docenione - w pierwszych wolnych wyborach do Sejmu w 1989 roku, startując z okręgu przemyskiego, zdobywa 82% głosów. Posłem jest przez kolejnych pięć kadencji - jako członek Unii Demokratycznej, a później Unii Wolności. W tym czasie daje się poznać jako znawca tematyki międzynarodowej i obronności kraju - jest wiceprzewodniczącym Komisji Obrony Narodowej i Komitetu Wykonawczego Unii Międzyparlamentarnej. Zostaje także mianowany polskim delegatem do zgromadzenia parlamentarnego NATO oraz Unii Zachodnioeuropejskiej.

 

W 1989 na prośbę Tadeusza Mazowieckiego obejmuje tekę wiceministra obrony narodowej, by następnie zostać pierwszym cywilnym ministrem obrony narodowej i zapoczątkować proces demokratyzacji polskiej armii i jej drogę od Układu Warszawskiego do NATO. Najważniejszą reformą, jaką zapoczątkowuje jest wprowadzenie cywilnej kontroli nad siłami zbrojnymi. Ministrem jest w sumie dwukrotnie, w latach 1992-1993 i 1997-2000.

 

Bez względu na zajmowane stanowisko zawsze pozostaje sobą. Zamiast rządowych limuzyn wybiera rower, który jest jego znakiem rozpoznawczym. Janusza Onyszkiewicza dalej można spotkać w Warszawie, gdy pędzi na swoim „Jubilacie”.

 

W 2004 roku Janusz Onyszkiewicz zostaje wybrany Posłem do Parlamentu Europejskiego. Reprezentuje tu Partię Demokratyczną demokraci.pl, ale zgodnie z przyjętą zasadą należy do ponadnarodowej frakcji Sojusz Liberałów i Demokratów na rzecz Europy. Jako poseł Onyszkiewicz jest jednym z najaktywniejszych i najbardziej wpływowych polskich eurodeputowanych. W pierwszej połowie kadencji zostaje Wiceprzewodniczącym Parlamentu, w drugiej jest Wiceprzewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych. Zasiada w wielu Komisjach i Intergrupach. Tematyka międzynarodowa, a w szczególności demokracja i prawa człowieka to zagadnienia, którym się poświęca. Dla polityków europejskich szczególnie cenna jest jego znajomość zagadnień związanych z walką z dyktaturą i problemami byłych republik radzieckich i doświadczenie wyniesione z Ministerstwa Obrony Narodowej.

 

Janusz Onyszkiewicz w uznaniu zasług został odznaczony wieloma orderami i odznaczeniami m.in. Medalem Manfreda Woernera, Orderem Księcia Litewskiego Giedymina oraz Wielkim Krzyżem Orderu Leopolda II.  

 

W roku 1994 Janusz Onyszkiewicz zostaje prezesem Stowarzyszenia Północno-Atlantyckiego popularyzującego wiedzę o NATO. W roku 2004 zostaje Członkiem Zarządu Centrum Stosunków Międzynarodowych fundacji badającej relacje międzynarodowe.

 

Janusz Onyszkiewicz za swój największy sukces uważa szczęśliwą rodzinę. Od 26 lat jest żonaty z Joanną Jaraczewską - wnuczką Józefa Piłsudskiego, z którą pobrał się w warszawskim więzieniu na Rakowieckiej, podczas odsiadywania kolejnego wyroku za udział w uroczystościach rocznicowych Powstania w Warszawskim Getcie. Państwo Onyszkiewczowie mają pięcioro dzieci – Witosławę, Danutę, Wandę Stanisława i Andrzeja.

 

Sylwetka Janusza Onyszkiewicza jest przedstawiona szerzej w książkach: Wywiad rzeka „Od Szczytów do NATO” wydawnictwo Bellona 1999, oraz „Gniazdo – Rodzina Onyszkiewiczów”, wydawnictwo Rosner i Wspólnicy 2005.